Rdułtowski Konstanty Piotr (1880–1953), ziemianin, starosta baranowicki i stołpecki, poseł do Sejmu RP i senator RP. Ur. 12 II w Czernichowie Górnym w pow. nowogródzkim w rodzinie ziemiańskiej, był najstarszym synem Eugeniusza i Ludwiki z Rdułtowskich; miał trzech braci, m. in. Zygmunta (1882–1975), właściciela majątku Uznosze w Baranowickiem, i Jana (1883–1920), porucznika 1 p. piechoty Legionów Polskich.
R. ukończył gimnazjum w Mińsku w r. 1899. Następnie studiował przez sześć lat na Wydziale Mechanicznym Warszawskiego Instytutu Politechnicznego; w chwili zamknięcia Instytutu na skutek wydarzeń rewolucyjnych 1905 r. był studentem III kursu. Wkrótce chory ojciec przekazał mu zarząd majątkiem rodzinnym w Czernichowie. Jednocześnie R. działał w Mińskim Tow. Rolniczym, w Kole Samokształcenia Młodzieży Mińskiej (którego przez pewien czas był prezesem), a po wybuchu rewolucji lutowej 1917 r., w Polskiej Macierzy Szkolnej w Mińsku (prezes w l. 1917–18) i w mińskim Tow. Pomocy Ofiarom Wojny. Na II Zjeździe Polskim w Mińsku (18–19 VI 1918) został wybrany w skład Komitetu Rady Polskiej Ziemi Mińskiej. Od stycznia 1919 pracował w Wojskowych Kolejach Lit. W maju t. r. został komisarzem powiatowym, a 10 X t.r. starostą powiatowym w Baranowiczach (w wyniku przemianowania dotychczasowych komisarzy powiatowych na starostów).
Z dn. 1 II 1923 R. objął urząd starosty w Stołpcach, lecz już 15 V t.r. na własną prośbę został zwolniony, gospodarował następnie w swoim 1 223-hektarowym majątku w Czernichowie Górnym. Ponadto działał jako prezes w Nowogródzkim Wojewódzkim Tow. Rolniczym. W wyborach 1928 r. R. został wybrany z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR) do Sejmu RP II kadencji w okręgu wyborczym nr 61 (woj. nowogródzkie); był członkiem dwóch komisji sejmowych: Administracyjnej i Robót Publicznych. We wrześniu 1929 sprawował obowiązki zastępcy przewodniczącego Komitetu Wykonawczego w Wojewódzkim Komitecie Przyjęcia Prezydenta Rzeczypospolitej w Nowogródku i przewodniczył komisji dożynkowej tego komitetu. W r. 1930 został wybrany z listy BBWR na senatora RP w woj. nowogródzkim. Ponownie wszedł do Senatu w r. 1935, wybrany również z listy BBWR, jako przedstawiciel rolników średniej własności z woj. nowogródzkiego. Był wówczas prezesem Rady Wojewódzkiej BBWR w Nowogródku. W Senacie RP w l. 1935–8 R. przewodniczył Grupie Senackiej Koła Rolników, był także członkiem komisji budżetowej na okres sesji zwyczajnej 1935/6. Poza tym w r. 1934 prezesował Wileńskiej Izbie Rolniczej.
Po 17 IX 1939 aresztowany przez władze radzieckie i wywieziony do Karagandy, R. otrzymał wyrok 10 lat pracy w kopalni węgla. W r. 1942 zwolniony, pracował w służbach Polskiego Czerwonego Krzyża przy Armii Polskiej na Wschodzie, m. in. w opiece nad dziećmi polskimi. Był ewakuowany do Iranu, następnie do Palestyny i Egiptu. Po zakończeniu wojny przebywał w Anglii, mieszkał w hotelu dla uchodźców w East Moor koło Yorku. Próbował pisać poezję, prowadził dziennik od r. 1942 (przekazany podobno Emerykowi Czapskiemu) i próbował tłumaczyć na angielski „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza; wygłaszał odczyty i referaty dla rodaków-uchodźców. Zmarł w East Moor 7 III 1953 i został pochowany na cmentarzu w Sutton on Forest w Yorkshire. Odznaczony był orderem Polonia Restituta.
R. był żonaty od r. 1936 z Zofią z domu Christoff (pochodzenia bułgarskiego, ur. 1905); żona została w r. 1943 aresztowana w Warszawie i wywieziona do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu; po wojnie przebywała w Szwecji. Z małżeństwa tego R. dzieci nie miał.
Album-Skorowidz Senatu i Sejmu. 1935–40, s. 195, 197, 233–4 (fot.); Rzepeccy, Sejm i Senat 1928–33, s. 125 (fot.), 203, 206; Zieleniewski, Sejm i senat 1935–40, s. 396 (fot.), 457; – Bartoszewski W., Warszawski pierścień śmierci 1939–1944, W. 1970 (dotyczy żony); Borkiewicz A., Dzieje 1 pułku piechoty Legionów, W. 1929 s. 1082; Ihnatowicz, Vademecum, II 122, 132, 136; Życka L., Łęska M., Działalność popowstaniowa Polaków na ziemi mińskiej, W. 1939 (fot. zbiorowa); – „Dzien. Urzęd. woj. Nowogródzkiego” 1923 nr 2 s. 6, nr 5 s. 11; „Dzien. Urzęd. Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich” (W.) 1919 nr 11 s. 122, nr 19 s. 180, nr 22 s. 207; Księga adresowa Polski (wraz z W. M. Gdańskiem) dla Handlu, Przemysłu, Rzemiosł i Rolnictwa, W. 1926 s. 1713; Lorentz S., Album wileńskie, W. 1986 s. 59–60; Rocznik Polityczny i Gospodarczy, W. 1932 s. 275, 1933 s. 139, 1934 s. 54, 378, 1935 s. 34, 1936 s. 81, 1937 s. 41, 1938 s. 102; Woyniłłowicz E., Wspomnienia 1847–1928, Wil. 1931; – „Dzien. Pol. i Dzien. Żołnierza” 1953 nr 60 s. 4 (nekrolog), nr 75 s. 3; – AAN: BBWR sygn. 39 k. 63–65, sygn. 42 k. 15, sygn. 71 k. 219, 225, 241; Arch. Państw. m. st. W.: Inst. Politechn. Warsz. sygn. 432, 433 k. 188, 328–331, sygn. 435, 441–442, 504, 506–507, 509, 511, 513, 578 a k. 734; – Informacje Pawła Rdułtowskiego (bratanka R-ego) z W.
Andrzej Piber